|
PAGINA DI MARIA ALESSI
Gl’euro
Tengu ‘na rabbia ‘n corpo i nun sacci a chi falla scuntà.
Quandu eru uttra sa usavunu gli bocchi du ramu, d’allumini i d’argentu cu gli rutrattu du gli re. Eranu pochi ma valevunu tantu. Quandu passava Santinu gli gilataru cu gli caruttini, matruma mu teva ‘nu cintesimu i m’accattava ‘nu begli gilatu. Cu ‘nu bòccu accattemmu salu i pepu, ‘nu quartu d’ogli, gli strattu, lu zucchuru i la pasta. Tiremmu a campà, bbenu i malu. Doppu la guera, gli bummardamenti, cacinacci i morti, l’Italia ha cagnatu pellu. Gli re ha sparitu, i hau iti a cummannà ‘na mucchia d’araiati, rusci, bianchi, verdi; chi c’ha capitu gnentu?! Hau spariti gli bucchitti i hau scitu lu liru cu gli rutrattu du ‘na bella signora, tuttu ‘ncrunata l’Italia repubblicana. Simu camminatu, ci simu arangiatu zica bbenu i zica malu, i simu tiratu a campà. Ma oggi, pa ccruspullina, a che munnu simu arivatu. Cu ‘na botta ha sparita la lira, i hau ruscitu gli euri, du carta i du ramu. Chigli du carta so’ accommu allu palummellu: mo’ lu té mmani i mmo’ hau vulatu, i tu rumaninu ‘na mucchia du mudagliucci cu pesunu ‘nu quintalu i nu valinu gnentu. La robba ha cresciuta, è tuttu ‘nu lamintu. Solu gli buttuganti stau a ffa la Merica, ca niciunu gli frena, ‘ncassunu gni giornu du ppiù allu spallu dugli poretti cu su stau a ‘mpazzì. Puru chellu scigni cu gli canistru de l’erua s’hau ringrillatu i chiedunu a Di puté. Punsatu ca a ‘nu chilu du putatu votu 2000 liru. S’ha vistu mai lu putatu a ssu prezzu? Iesse dicunu: ma è ‘n’euro. Ié rusponnu: so’ ddu mila liru. Tu nun teta araggiunà cu lu liru, ma cu l’euru. ‘N’euru che è? I cacciunu gli ditu ‘n faccia a mi. A mi mu vè la voglia d’acchiappà chigli ditu i ficcarcigli allu froci, prima a iessa i doppu a chella faccia du mortadella du Bulogna c’ha rucacciatu gli euru i a chella faccia abbuttata du Berlusconi; ca “trippu attrippatu nun pensa agl’affamatu”.
Fioru c’addora ‘nsaccoccia ‘n ci ammancava mai ‘na lira ci l’hau rupulita accommu a ‘n’ara.
La grazzia
Ci la sò fatta! Mu sò strubbata cu la cummaru Rosa ca ficca troppu gli nasu allu faccennu mè. Da ‘na parola a n’atra, simu itu a funì allu bottu i allu biastemu. “Cu n’appozzi arivà a Carnuvalu”, m’ha dittu. I ié, “Cu t’appozza cogli ‘nu culpu siccu”. Siccomu la cunoscu abbastanza, sò punsatu: mo’ va a ccattà ‘na cannélla da Pappinella la salara i l’appiccia alla Madonna pu fassu fa la grazzia. Ci sò fattu lu postu, i la sò vista d’aruntrà cu ‘na cannulluzza sottu agli uracci. Ié sò straccalata, sò ita da Pappinella i mu sò fattu dà la cannella più grossa cu teneva. ‘Mmersu lu tre, a ‘n’ora scontra ha scita pu gni alla Chiesia. Sò calatu lu scali pianu pianu i ci sò ita appressu. Mentru steva a appiccià la cannella, ié mu sò annascusa dretu alla colonna. Quando ha dittu: “Madonna mè, facci cogli ‘nu culpu a sa cummaru mè ficcanasu i linguacciuta”, ié sò zumpata dalla colonna i ci sò dittu: “Sta a dà retta propia a ti la Madonna, pu sa cannulluzza du tre bocchi. A mi la fa la grazzia da fattu schiuppà. Ma guarda che cannela portu ié: pesa tre libbru. Mo’ mittici la pezza.
Maggio 1944 - Maggio 1984
dedico questa poesia a Ferentino.
E' tardi, fa callu,
|